W Rzeszowie trudno się przebić z ciekawymi projektami

Nie przychodzimy do miasta i nie prosimy, by dano nam pieniądze na coś nieokreślonego. Wszystkie pomysły to konkretne sprawy, adresowane do konkretnych ludzi i na konkretne cele. A urzędnicy traktują nas jak żebraków lub cwaniaków, którzy kasę chcą wyciągnąć

Rozmowa z Pawłem Pasterzem*

Małgorzata Bujara: - Poruszyła Pana historia Wojciecha Jamy, który podarował miastu dobranockową kolekcję, a teraz jest karcony przez zwierzchników, w tym prezydenta miasta, za swoje wypowiedzi na temat promocji.

Paweł Pasterz: - To jest niezwykle dołujące, jeśli inicjatywa obywatelska jest tłamszona w kontaktach z władzą. Przy czym władza to złe słowo. Urząd to przecież podmiot odpowiedzialny za dbanie o nasze interesy, my podatnicy, łożymy na to.

Jakie Pan ma doświadczenia w kontaktach z miastem?

- W większości przypadków traktowany byłem jak żebrak, łajza, która przyszła tylko po to, aby marnować cenny czas urzędników i kasę wyciągnąć.

Na przykład?

- Wymyśliliśmy z Wojtkiem Jamą grę planszową o rzeszowskich podziemiach, żeby je wypromować. Na świecie te gry przeżywają renesans.

Chcieliśmy więc zrobić klasyczną, planszową grę z pionami, kostkami. Ze scenariuszem rozgrywającym się w podziemiach. Zebraliśmy grono fachowców, którzy zajęli się opracowywaniem tej gry. Etnograf Michał Majowicz czuwał nad walorami edukacyjnymi i merytorycznymi. Zaangażował się Jacek Gut, świetny rysownik. Dołączyli do nas pasjonaci komiksu i fantasy. Powstał projekt, scenariusz, w tej chwili przymierzamy się do produkcji. W założeniu ta gra ma bawiąc uczyć.

Chcieliście tym pomysłem zarazić miasto?

- Pomyśleliśmy, że to byłaby świetna alternatywa dla tych wszystkich kubeczków, szeleczek, smyczek, na które ratusz wydaje kupę pieniędzy. Ta gra byłaby charakterystyczna tylko dla nas. Zaproponowaliśmy, by miasto część nakładu kupiło. To nie były duże pieniądze.

Rozmawialiśmy z urzędnikami, wysłaliśmy do prezydenta oficjalne pismo. Nigdy nie dostaliśmy pisemnej odpowiedzi. Z wydziału promocji dostaliśmy tylko ustną odmowę.

Jak Pan to odbiera?

- My nie przychodzimy do miasta i nie prosimy, by dano nam pieniądze na coś nieokreślonego. Wszystkie pomysły to konkretne sprawy, adresowane do konkretnych ludzi i na konkretne cele. Kładziemy te pomysły na stół.

W ubiegłym roku jednym z takich pomysłów był Piknik Naukowy.

- Tak, to pomysł Tomka Michalskiego ze stowarzyszenia ExploRes. Nauka, jej popularyzacja zwłaszcza wśród młodych, to jest właśnie innowacyjność. Nie wierzę, że koncert nawet najwybitniejszej gwiazdy czy najdonioślejsze wydarzenie kulturalne może być tak innowacyjne jak nauka i rozwój nowoczesnych technologii. Ponieważ pasjonuję się nauką, zapaliłem się do idei zorganizowania pikniku.

Wymyśliliśmy hasło: "Innowacyjna edukacja w stolicy innowacji". Zaprosiliśmy instytucje, które mają prezentacje na naukowym pikniku warszawskim. Budżet przedsięwzięcia nie był duży, ok. 45 tys. zł. Udało nam się znaleźć sponsorów na sporą część tej sumy. To nie było łatwe. Biznes dziś chętnie daje na sport - na piłkę, na siatkę, a na naukę, kulturę - mniej. To nawet nie jest zarzut. Tak po prostu jest.

Uderzyliśmy z pomysłem do miasta, chcieliśmy, żeby to była impreza pod jego patronatem i z niewielkim jego wkładem. Skończyło się na tym, że pikniku w tamtym roku nie było. Nie dopięliśmy budżetu.

Idea przepadła?

- Nie. Szukaliśmy sponsorów i udało się zebrać tyle funduszy, by piknik odbył się w tym roku. Mamy nadzieję, że się uda.